Öllu skiptir að koma umgjörð atvinnulífsins í það horf sem tíðkast á Norðurlöndum og N-Evrópu með því að endurreisa bankana og hlutabréfamarkaðinn. Einkavæða bankana í áföngum og koma þeim í dreifða eign. Finna þarf farveg fyrir sparnað fjölskyldna og beita skattkerfinu til þess. Hvetja almenning til að vera þátttakanda í að efla atvinnulífið og þar með hag heimilanna. Nægjusemi og sparnaður veitir öryggi sem er hluti að vellíðan fjölskyldunnar. Beita þarf skólakerfinu markvisst til að innleiða þessi gömlu og góðu gildi. Jafnfram þarf almenningur að hafa á tilfinningunni að vel sé farið með sparnað. Eftirlitsstofnanir ríkisins þurfa að virka og stöðuleiki þarf að ríkja í efnahagsumhverfinu.
Til að einstaklingur njóti sín til fulls og þar með heimilin þarf að sinna grunnþörfum eins og húsnæði og vinnu. Það er enginn þjóðhagslegur hagur í því að reka fjölskyldur úr íbúðarhúsnæði sínu sem komnar eru í greiðsluþrot þegar nóg er af tómu og ónýttu húsnæði. Íbúðalánasjóður þarf að geta eignast hluta eignarinnar sem leigður verður af Íbúðarlánasjóði og síðar keyptur ef og þegar illa stödd heimili geta keypt hlut sjóðsins til baka.
Nauðsynlegt er að sem flestir hafi vinnu til að taka þátt í endurreisninni. Það er betra að minnka starfshlutfall landsmanna en að hluti landsmanna vinni undir álagi við að borga þá skatta sem fara í að greiða hinum atvinnulausu laun. Miklu skiptir að halda ráðningarsambandi launamanna og atvinnurekanda og nýta frítíma launamannsins vel til símenntunar eða að bæta vellíðan fjölskyldunnar með samvist, hreyfingu og hópefli.
Ef útvega á 20.000 manns vinnu á næstu árum þarf að efla og verðlauna frumkvöðlahugsun. Sú framleiðsla eða þjónusta sem aflar gjaldeyris gengur fyrir og sú innlenda starfsemi sem minnkar gjaldeyrisþörf þjóðarinnar er einnig bráð nauðsynleg um þessar mundir. Skóla- og styrkjakerfinu á að beita markvisst í þessu augnamiði. Beisla þarf náttúruauðlindirnar af skynsemi með langtímahag í huga en mannauðinn þó enn meira.
Ríki og sveitarfélög þurfa að brytja verkþætti niður til að auðvelda innlendum fyrirtækjum að bjóða í verk og allir sem bjóða út verk ættu að viðurkenna að það er hagkvæmt heildinni að taka innlendu tilboði þó það sé hærra því erlenda sem einhverju nemur. EES samningurinn gerir þetta að línudansi. "Eflum Íslenskt" og kaupum íslenskar vörur og þjónustu á aldrei betur við.
Íslendingar þurfa að rífa sig út úr viðjum vanans og hugsa heilbrigðiskerfið og menntakerfið upp á nýtt með áherslu á sjálfbærni og skilvirkni fyrir fjölskyldur og atvinnulíf. Tengja þarf skólana betur raunverulegum verkefnum einstaklinga, fjölskyldna og atvinnulífs og losa verkefnaval skólakerfisins undan kjarabaráttu kennara. Of mikill tími og fyrirhöfn er fyrir fjölskyldur að sníða sig að fríum og starfsdögum kennara með tilheyrandi kostnaði sem lendir að hluta á atvinnurekendum. Betra skipulags er þörf.
Í heilbrigðiskerfinu þarf að svara áleitnum siðfræðilegum spurningum svo hægt sé að forgangsraða verkefnum. Það getur ekki talist þjóðhagslega hagkvæmt að hafa langar biðraðir af fólki sem getur ekki stundað vinnu sína vegna vöntunar á tiltölulega einfaldri aðgerð líkt og liðaskiptum, svo ekki sé minnst á þann óþarfa sársauka og lyfjatöku sem löng bið orsakar. Með forgangsröðun má fjölga vinnandi höndum og spara kostnað með bættu skipulagi. Einnig má spara lyfjakaup þeirra lyfja sem tekin eru vegna depurðar eða félagslegrar einangrunar með því að auka ummönnum sjúkra. Heilbrigðiskerfið á ekki bara að vera fyrir sjúklinga heldur á að beita því ásamt menntakerfinu í forvarnir. Betra er að byrgja brunninn áður en barnið er dottið ofan í. Í þeirri viðleitni að bæta heilsu fjölskyldna þarf að hyggja sérstaklega að öryrkjum sem fjölgar ógnvægilega. Rjúfa þarf einangrun þeirra og gefa þeim kost á að taka þátt í atvinnulífinu þótt að skertir séu að einhverju marki. Atvinnulífið þarf að sýna þeim meira umburðalindi sem glíma við skerta starfsgetu.
Ríkið er stærsti kaupandi landsins á þjónustu fyrir mennta-, heilbrigðis- og tryggingakerfi landsmanna. Miklir möguleikar eru í kerfinu við að koma á nýsköpun og að stofna sprotafyrirtæki sem vaxa í skjóli kaupa ríkisins á þjónustu. Þessi fyrirtæki geta síðan notað heimamarkað við að flytja út vörur og þjónustu á sama sviði. Aukin vinna og betri þjónusta er öllum heimilum til hagsældar.
Þótt við Íslendingar glímum við bráðavanda má ekki missa sjónar á langtíma markmiðum. Sú fórn sem færð er má ekki verða til einskis. Við verðum að ganga djarfir til leiks og velta við hverjum steini og leggja áherslu á hag heimilanna og atvinnulífs ofar eigin hag. Þolinmæði við þá sem magna vandann í stað þess að leysa hann er takmörkuð.