Hugmyndir

Ég vil að 1% af virðisaukaskatti sem er innheimtur verði settur í umhverfissjóð.Sveitarfélög fá síðan greitt úr sjóðnum viðað við hversu hátt endurvinnsluhlutfall kemur til sorpflokkunarstöðva á svæðinu.Allur úrgangur sem til fellur í landinu er nefnilega hráefni sem hægt er að nýta á mjög margan hátt.Breytum úrgangi í gull.Ég skal glaður kynna þetta fyrir ykkur hvenær sem er, við gætum skorað mjög stórt á öllum vígstöðvum ef við útfærum þessa hugmynd rétt,kær kveðja Tómas J. Knútsson

Það er kannski of seint að koma hugmyndum sínum á framfæri hér þar sem skýrsla nefndarinnar hefur nú þegar verið unnin en ég læt samt vaða.

Skv. bráðabirgðaniðurstöðum skýrslu Seðlabankans sem var kynnt 11. mars þá lítur út fyrir að sá fjöldi heimila sem er í miklum vandræðum með greiðslu af húsnæðislánum sé ekki eins mikill og umræða undanfarinna mánuða hefur gefið til kynna.

Ég er afar hrædd um að eitthvað af þeim ákvörðunum sem nú þegar hafa verið teknar til aðstoðar heimilinum í landinu hafi verið of víðtækar og verið að hjálpa fjölskyldum sem þurfa ekki nauðsynlega á því að halda.

Mér finnst að fyrir næstu kosningar þurfi fulltrúar Sjálfstæðismanna að finna leiðir til þess að auðkenna þær fjölskyldur sem hafa virkilega farið illa út úr þessum efnahagshremmingum og hjálpa einungis þeim.

Það væri hægt að spara talsverða fjármuni með þessu sem ætti að vera hagur allra landsmanna þegar horft er fram á veginn til nokkurra ára.

Einnig finnst mér að það ætti að skoða aðstoð við þessar fjölskyldur þannig að hægt væri að greiða fyrir tómstunda/íþrótta iðkun barna, greiða fyrir mat í skólum og fleira í þessum dúr en ekki horfa of mikið til þess að fella niður hluta húsnæðislána.

Ég hef fulla trú á því að við getum komist í gegnum þetta erfiða tímabil á ekki svo löngum tíma ef vandað er til verka.

Ég skil ekki hugmyndir um að lofa fólki að taka út af frjálsum sparnaði sínum. Hugmyndafræðin gengur út frá því að meðal eign sé t.d. 3 milljónir. Óvíst er hvað mikið yrði tekið út, t.d. 100 milljarðar. Skattfé af því yrði um 33 milljarðar ! Flott, en bíðið við, stór hluti þess rynni til sveitafélagana. Útborgun 3 árum, svo þetta yrði svona 7 milljarðar í ríkissjóð á ári.
Þeir sem eru sammála þessu eru þar með að segja að bankarnir munu EKKI rísa upp næstu 3 ár ! Væri ekki skynsamlegra að reisa bankana við og þeir lánuðu fólkinu svona upphæðir, (er um 670 þús á ári eftir skatt) og lögum yrði breytt þannig að þeir verst settu mættu veðsetja inneign sína í sjóðunum ? Svo minnist enginn á það hvort sjóðirnir þoli svona "run" á þá með ófyrirsjáanlegu tapi fyrir þá sem enn ættu peninga þarna inni.
Ergo: Snælduvitlaus tillaga hér á ferð.

Góðan dag,

Ég er fædd sjálfstæðismaður (kona) og hef alltaf kosið flokkinn og er "ennþá" flokksbundin en mér finnst bara alls ekki koma neitt tromp frá ykkur því miður.
Sjálf hef ég alla tíð verið dugleg að sjá um mig og mína og hef verið á vinnumarkaðnum í yfir 20 ár og meira að segja fór ég í HR og lauk þaðan viðskiptafræðinámi í janúar 2008 og fékk þessa fínu vinnu tengdu því í sama mánuði. Þann 1. nóvember s.l. var mér sagt upp störfum eins og mörgum mörgum öðrum og er þ.a.l. atvinnulaus núna og það finnst mér miður vegna þess að það var heilmikið að leggja á sig að fara í skóla aftur og það háskóla með stórt heimili, taka námslán og þurfa að lifa spart til að allt gengi upp og svo var fótunum bara kippt undan manni.

Það sem ég vil sjá frá ykkur eru hugmyndir um hvernig þið ætlið að láta hjól atvinnulífsins fara að snúast aftur, það hlýtur að vera til lausn en það er ykkar að finna hana finnst mér og ef þið komið með einhverja sniðuga hugmynd þá mun ég án ef kjósa ykkur. Ég veit að svona hugsa margir sérstaklega þeir sem eru í minni stöðu.
Mér finnst EKKI rétt að ætla að afskrifa skuldir og fleira hjá fólki, þetta er eitthvað sem maður kemur sér í sjálfur, það þarf ekki að vera á 10milljón króna bíl eða í allt of stóru húsi, hins vegar má lækka vexti og koma genginu í ásættanlegt horf en það er eitthvað sem kemur vonandi með tímanum.

Varð bara að fá að tjá mig og vona að þið reynið að hugsa um þetta, þannig fáið þið líka fleiri atkvæði.
Mbk
Hafdís

Mér skilst að hópmálaferli sé ekki hægt að reka sem dómsmál á Íslandi. Ef, sem dæmi, smærri hluthafar vilja hópa sig saman til að sækja rétt sinn og reka það sem opinbert mál þá sé það ekki hægt heldur verður hver og einn hluthafi að reka einkamál. Þetta er EKKI til að stuðla að rétti smærri hluthafa og því nauðsynlegt að fá löggjöfinni breytt þannig að hægt sé að reka svokölluð "Class Action" mál, samanber eins og hægt er í USA. ....... Sniðugt þetta hjá ykkur að hafa hugmyndabanka hér - Gott mál og gangi ykkur vel. kv.Jón Egill

Það er eðlilegast að landsfundurinn fari að vilja grasrótarinnar og álykti um skýrslu endurreisnarnefndarinar þannig að þjóðinn öll megi vita vilja og skoðanir Sjálfstæðisflokksins um hrunið og aðdraganda þess sem og afleiðingar.

Hugmynd sem sett er hér fram af Pjetri Stefánssyni er eitt sjónarmið en flestra sjónamið er að svona styrki (til myndlistarmanna, tónlistarmanna, skálda, skákmanna) eigi að leggja alfarið niður, meðal annars með vísum til þess að mestu menningarafurðir íslensku þjóðarinnar eru frá þeim tímum sem ekki var úthlutað styrkjum. Í það minnsta þarf að færa styrkina niður þannig að heildartekjur listamanns verði svipuð og lægstu tekjur og að sjálfsögðu á minnst 25% af tekjum að vera sjálfsaflafé en ekki styrkir.
Eina vandamálið er að þetta þora menn ekki að segja þar sem þeir styggja þá hina færu penna sem hugsa fyrst um eigin hag og sinna og síður um þjóðarhag og þeirra sem minna mega sín.

Þessi pistill minn birtist að hluta til í í tímaritinu Þjóðmál fyrir þremur árum en ég tel að hann eigi enn fullt erindi til flokksins í dag, þó að tölur þurfi að sníða að deginum í dag og reikna megi inn talsverða hækkun í krónutölum. Það hefur töluvert vantað upp á að menningarmál séu til umræðu í Endurreisnarnefnd svo ég varpa þessu fram svona til skoðunar fyrir nefndina:

Til úthlutunar úr Launasjóði myndlistarmanna ár hvert eru umtalsverðir fjármunir. Launasjóður myndlistarmanna hefur til ráðstöfunar 320 mánaðarlaun á ári, en launin eru rétt tæpar 220.000 krónur á mánuði. Mjög margir góðir myndlistarmenn hafa fengið starfslaun úr Launasjóði myndlistarmanna sem skipt hafa sköpum um framtíð þeirra sem fagmanna. Afar mikilvægt er að hlúa vel að myndlistarfólki og styrkja starfsumhverfi þeirra. Ljóst er að auka þarf fjármagn til Launasjóðs myndlistarmanna til muna.

Sennilega er nú komið að kaflaskilum eftir 15 ára átakasögu um það fjármagn sem til skiptanna er og þörf er á því að nýjar hugmyndir og aðferðir um úthlutanir líti dagsins ljós. Fyrir þá sem ekki hafa fylgst með úthlutunum og átökum þeim tengdum er fróðlegt að rifja upp undirskriftarplagg sem dagsett er 9. apríl 1997, en undir það skrifaði rúmlega helmingur allra starfandi myndlistarmanna á Íslandi. Í skjalinu segir:

„Af gefnu tilefni hvetjum við undirritaðir myndlistarmenn stjórn SÍM og menntamálaráðuneytið til að beita sér fyrir eflingu Launasjóðs myndlistarmanna og mælumst til þess að neðangreindar reglur verði settar sem starfsreglur úthlutunarnefndar sjóðsins.
Á meðan fjöldi umsækjenda er margfalt meiri en fjöldi þeirra starfslauna sem í boði eru, er nauðsynlegt að reglur gildi um úthlutun sem eiga að tryggja það að starfslaunahópurinn sé fyrir hinn breiða hóp íslenskra myndlistarmanna og að sem flestir þeirra sem þörf hafa og uppfylla skilyrði til að njóta þeirra.

Taka skal tillit til þess hvað umsækjandi hefur áður fengið af starfslaunum.
Viss tími þarf að líða frá lokum síðasta styrktímabils listamannsins þar til hann verður styrkhæfur aftur.

a) Að afloknu 3ja ára styrktímabili þurfa að líða 3 ár.

b) Að afloknu 2ja ára styrktímabili þurfa að líða 2 ár.

c) Að afloknu 1 árs styrktímabili þarf að líða 1 ár.

d) 6 mánaða styrktímabil úthlutist eigi oftar en tvö ár í röð, síðan þarf að líða 1 ár.“

Það er ljóst af þessu skjali að oft hefur verið hart deilt um hvert fjármunir Launasjóðs myndlistarmanna fara og hvers vegna. En óánægja með úthlutanir sjóðsins hefur þó keyrt um þverbak á síðustu árum og misboðið réttlætiskennd margra.

Það eru áreiðanlega fáir opinberir sjóðir sem jafn augljóslega láta sig engu varða hugtök eins og „ómálefnalega mismunun“. Má ganga svo langt að segja að leppar vinstrimanna í stjórn Sambands íslenskra myndlistarmanna hafi á undanförnum árum deilt og drottnað í Launasjóði myndlistarmanna.

Forvitnilegt er að skoða úthlutanir úr Launasjóði myndlistarmanna í ár – og raunar líka síðustu tveggja ára þar á undan – með hliðsjón af áskorunarbréfi listamanna sem sent var frá Sambandi íslenskra myndlistarmanna 31. október 2005 til allra félaga í SÍM. Í áskorunarbréfinu voru myndlistarmenn hvattir til þess að hunsa samkeppni sem Landsvirkjun stendur að við Kárahnjúka og Fljótsdalsvirkjun.

Af þeim 4 sem fengu lengstu starfslaunin í ár, eða 2 ár hver, voru 3 úr áskorendahópnum. Af þeim 4 sem hlutu lengstu starfslaun á árinu 2005 voru 3 sem skrifuðu undir áskorendabréfið í haust. Augljósar vísbendingar um tengingu við áskorendabréfið má einnig finna í úthlutun Launasjóðs myndlistarmanna árið 2004.

Þessar úthlutanir eru staðreyndir og í ljósi þeirra má draga þá ályktun að hópur vinstri manna og umhverfisverndarsinna hafi komið sér upp svikamyllu með hjálp Sambands íslenskra myndlistarmanna til að skipta á milli sín starfslaununum með skipulegum hætti. Þeir myndlistarmenn sem ekki tengjast þessari ráðandi klíku með einhverjum hætti eiga enga von um að fá úthlutað úr Launasjóði myndlistarmanna.

Með dæmum má leiða líkur að því að tilteknum listamönnum sé beinlínis umbunað fyrir staðfasta túlkun á vinstri hugmyndafræði í verkum sínum. Þá virðist þeim listamönnum umbunað skipulega sem tjá vinstri skoðanir með áberandi hætti í fjölmiðlum. Gott dæmi um þetta finnst í úthlutun ársins 2006, þar sem vinstri manni hefur nú verið umbunað með tveggja ára starfslaunum. Jafnframt því að vera starfslaunaþegi er sá stjórnmálamaður og situr öðru hverju á Alþingi fyrir vinstri græna. Þeir sem tjá opinberlega skoðanir sem teljast til hægri í stjórnmálum eiga hins vegar ekki upp á pallborðið.

Samband íslenskra myndlistarmanna fer með umboð til að velja fólk í úthlutunarnefnd Launasjóðs myndlistarmanna og er skylt að velja fólk í úthlutunarnefnd sem hafið er yfir allan grun um pólitísk tengsl og klíkuskap. Listamannalaun skyldi ætíð veita fyrir verk í þágu listarinnar en ekki eftir stjórnmálaskoðunum eða vinatengslum.

Réttast væri að menntamálaráðuneytið tæki Samband íslenskra myndlistarmanna til rækilegrar skoðunar í ljósi hagsmunatengsla vinstri manna og tilburða þeirra til að ráðstafa opinberu fé og mismuna einstaklingum með ómálefnalegum hætti. En í ráðuneytinu er ástandið því miður þannig að enginn þorir eða virðist hafa vald til að taka á hagsmunasamtökum sem stunda ómálefnalega mismunun, nema ráðherra sem vill þó sennilega ekki rugga bátnum. Rétt er að geta þess hér að árlega fær Sambandið úthlutað mörgum milljónum í eigin rekstur frá Fjárlaganefnd Alþingis. Umsóknir sambandsins eru gerðar í nafni aðildarfélaga þess en þau fá ekkert af styrknum. Þeir myndlistarmenn sem kjósa að standa fyrir utan sambandið en eru þó í aðildarfélögum þess eru sniðgengnir og njóta ekki þeirra fríðinda sem Sambandið býður upp á með hjálp ríkisstyrkja. Með öðrum orðum ríkið stendur að mismunun meðal myndlistarmanna.

Rangsleitni af því tagi sem viðgengist hefur við úthlutun úr Launasjóði myndlistarmanna á undanförnum árum er hins vegar ólíðandi og ljóst að utanaðkomandi aðili þarf að skerast í leikinn. Fólk gefst eðlilega upp á því að taka þátt í leik þar sem ekki er farið að leikreglum og dómarinn dæmir stöðugt öðru liðinu í hag.

Skyldi vera eitthvert samband milli þess að á fimmta tug færri umsóknir bárust til Launasjóðs myndlistarmanna í ár en í fyrra? Sennilegt er að margur myndlistarmaðurinn hafi einfaldlega hugsað með sér: ,,Það þýðir ekkert að sækja um!“

Árið 2005 jós úthlutunarnefnd Launasjóðsins nefnilega svo hressilega í stjórnarmenn SÍM og fólk tengt stjórninni að upp úr sauð. Mun SÍM þá hafa fengið tiltal frá menntamálaráðuneytinu og í framhaldinu lofað bót og betrun, en þó virðist SÍM ekki hafa látið sér það að kenningu verða.

Það gengur ekki lengur að Samband íslenskra myndlistarmanna sigli undir fölsku sambandsflaggi. SÍM starfar ekki sem samband ólíkra aðildarfélaga heldur sem einstaklingsfélag sem hefur sölsað undir sig umbjóðendavald yfir fjármunum frá ríki og borg.

Það fjármagn sem fer til Launasjóðs myndlistarmanna ætti að vera til skiptanna á milli myndlistarmanna í öllum aðildarfélögum SÍM. Fyrir þá sem ekki vita er Samband íslenskra myndlistarmanna samsett úr eftirtöldum sex félögum:

1. Félagi íslenskra myndlistarmanna (FÍM).

2. Myndhöggvarafélaginu í Reykjavík (MHR).

3. Íslenskri Grafík (ÍG).
4. Leirlistafélaginu.
5. Textílfélaginu.
6. Hópi einstaklinga.

Það er sannfæring mín að flestir félagar í Sambandi íslenskra myndlistarmanna, hvaða aðildarfélagi SÍM þeir svo sem tilheyra, eigi rétt á að fá starfslaun án tillits til pólitískra skoðana eða klíkubandalaga. Til að svo megi verða þarf að verða gjörbreyting á vinnubrögðum sjóðsins og þar með tilnefningu manna í úthlutunarnefnd Launasjóðs myndlistarmanna.

Umsóknir myndlistarmanna verða að vera metnar á öðrum forsendum en þeim hvort þeir eru vinstri menn og/eða umhverfisverndarsinnar. Hin faglega gríma sem sett er upp til að ekki sjáist hið rétta andlit ómálefnalegrar mismununar skýlir ekki lengur dapurlegri ásjónu leppsins. Úthlutanir síðustu ára hafa afhelgað vettvanginn.

Skipta ætti Launasjóði myndlistarmanna upp milli starfsgreina innan myndlistarinnar, þ.e.a.s. til félaganna sex sem mynda og stofnuðu SÍM fyrir 20 árum. Með því væri stórlega dregið úr hættunni á að einstaklingar og jafnvel heilu kynslóðirnar yrði sniðgengnar vegna skoðana sinna og ráðandi tískuhugmynda. Myndhöggvarar fengju sitt, grafíkerar sitt, málarar sitt og nýlistin sitt. Sjálfsagt er að úthlutanir endurspegli það þróttmikla starf sem myndlistarmenn vinna og eðlilegt er að meiri breidd sé í úthlutunum. Tryggja þarf aðildarfélögum fulltrúa í úthlutunarnefnd Launasjóðs myndlistarmanna. Með reglugerðarbreytingu mætti tryggja að breiðari skipting starfslauna næði fram að ganga.

Starfslaun til myndlistarmanna má útfæra á ýmsa vegu. Meðal annars mætti koma á fót sérstökum sjóði til styrktar sýningarhópum og félögum. Slíkur sjóður gæti til dæmis úthlutað starfslaunum til myndlistarmanna sem vinna á verkstæði Íslenskrar grafíkur. Vel mætti líka hugsa sér að myndlistarmenn fengju starfslaun til að vinna myndir fyrir sýningar á vegum Grafíksafns Íslands. Þá hefðu allir hópar sem reka gallerí aðgang að sjóðnum. Athugandi væri hvort slíkur sjóður gæti ekki starfað í tengslum við Listasafn Íslands, Listasafn Reykjavíkur og Listasafn Akureyrar. Sjóðurinn gæti einnig verið mikil vítamínsprauta fyrir listsköpun á landsbyggðinni. Það er sjálfsagt að hugsa myndlistarheiminn út frá landinu öllu á traustum grunni og þegar okkur tekst það mun okkur verða ágengt á erlendum vettvangi.

Það er sannarlega umhugsunarefni hvernig miðstjórnarvaldinu er nú beitt af hálfu stjórnar SÍM. Félögin sem mynda SÍM eru valdalaus með öllu innan sambandsins, en sambandið sækir þó áhrif og völd til þeirra. SÍM hefur barist gegn frelsi aðildarfélaga sinna á opinberum vettvangi og með því tekið afstöðu gegn frelsi einstakra aðildarfélaga sinna til að sækja rétt sinn með milliliðalausum hætti.

SÍM hefur einnig gert sig sekt um – með stuðningi frá Reykjavíkurborg – að þvinga myndlistarmenn til að vera í Sambandi íslenskra myndlistarmanna með því að gera aðild að skyldu fyrir úthlutun úr Muggi, sjóði sem Reykjavíkurborg hefur að mestu fjármagnað fyrir myndlistarmenn. Þetta þýðir í raun að ekki er lengur félagafrelsi ríkjandi, svo mikið er ofríki vinstri manna á vettvangi myndlistarinnar. Mörg fleiri orð mætti hafa um óeðlilega starfshætti SÍM en það bíður betri tíma. Hér skal aðeins nefnt að á síðustu árum hefur SÍM verið í fríu húsnæði á vegum borgarinnar á meðan Íslensk grafík hefur borgað milljónir í húsaleigu til borgarinnar, auk rafmagns og hita. SÍM
tútnar út eins og belgur en aðildarfélögin njóta ekki þeirra milljóna sem þangað renna.

Augljóst er að ekki er hægt að halda uppi samkeppni við hagsmunasamtök sem eru tryggð af ríki og borg í bak og fyrir. Þetta nær út fyrir landsteinana vegna hagsmunagæslu í stjórnum og nefndum sem hafa með samskipti myndlistarmanna að gera við myndlistartengdar stofnanir í útlöndum.

Það er mikil ábyrgð sem fylgir því að ákveða í hvaða efni og með hvaða hugmyndir myndlistarmenn vinna. Slíkar ákvarðanir geta ekki verið einkamál fámenns hóps.

Í myndlist sem öðru er nauðsynlegt að tryggja frelsi einstaklingsins til athafna og koma í veg fyrir óeðlilega mismunun við aðgang hans að því opinbera fjármagni sem til skiptanna er af skattfé landsmanna til listsköpunar.

Til Endurreisnarnefndar

Frá Pjetri Stefánssyni - með góðri kveðju

Þegar Bankarnir verða einkavæddir að nýju, tel ég rétt að reyna þá leið sem Pétur Blöndal hefur talað fyrir, þ.e. að skattgreiðendum verði afhent hlutabréf í bönkunum, Þar fyrir utan væri hægt að setja eitthvert þak á hámarks eignarhlut einstaklinga og lögaðila.

Skekkja í umræðu stjórnmálamanna(okkar kjörnu fulltrúa) um atvinnuvegina.

Áherslur stjórnmálamanna á stóriðju, fjármálastarfsemi og jafnvel byggingariðnað hefur fært áhersluna frá almennri fjölhæfri umræðu um atvinnulíf og atvinnuuppbyggingu. Þetta sýndi sig í ásókn ungs fólks í menntun tengdum þessum greinum og þá um leið í minni ásókn í aðrar greinar. Við verðum alltaf að bjóða uppá fjölbreytta sín, hlaðborð möguleika þar sem við, fólkið, velur atvinnuveg til að starfa í og byggja upp

Sjálfstæðisflokkurinn verður að viðurkenna mistök sín í hagstjórn undanfarinna ára. Það er grundvallaratriði til að byggja upp traust meðal þjóðarinnar í framtíðinni. Margt mjög gott var gert frá því 1991 en einhverstaðar bar okkur af leið og eftirlitsskylda brást með of stóru bankakerfi.

Draga úr kostnaði við utanríkisþjónustu. Endunýja samninga við norðurlönd um aðgengi Íslendinga að þjónustu sendiráða víða um heim og lágmarka fjölda sendráða við mikilvægustu markaðslönd.

Ég leyfi mér að setja fram tillögur til athafna með sóknarmöguleikum um endurreisn og atvinnu:
1) Setja strax fram nýja verðtryggingu, sem tæki mið af launum og verði
húsnæðis fyrir hrun og ná samkomulagi við Alþjóða gjaldeyrissjóðinn um mikla vaxtalækkun.
2) Reyna tvíhliða samninga við Norðmenn, - nýjan sáttmála- sem stefndi að eftirfarandi:
Standa sameiginlega að því að viðhalda EES- samningnum og öðrum samningum sem Íslendingar hafa undirgengist, s.s. aðild Íslands um Schengensamstarfið.
Byggja upp sameiginlega fiskveiðistefnu með gagnkvæmum veiðiheimildum og samvinnu um markaðsstarfsemi greinarinnar og sameiginlega landbúnaðarstefnu með gagnkvæmum heimildum í innflutningi og útflutningi.
Standa sameiginlega að opnun norðurpólssiglinga með þeim ávinningum sem af myndu hljótast. Íslendingar myndu veita Norðmönnum aðgang að olíuleit og væntanlegri úrvinnslu á Drekasvæðinu og myndaður yrði sameiginlegur seðlabanki með fjármálaeftirliti beggja þjóðanna, með ákvæðum um meirihlutastjórn Norðmanna ásamt því að tekin yrði upp norsk króna á Íslandi.
3) Ef þessir tvíhliða samningar næðu ekki fram, yrði gripið til nýrra neyðarlaga, sem þjóðin hefur vissulega rétt til, gjaldþrotaleiðar, sem næði til eftirfarandi breytinga ásamt því að verðtrygging væri aflögð:
Íbúðarlánasjóður tæki við öllum íbúðarlánum og myndi breyta erlendum lánum yfir í íslensk á gengisvísitölu fyrir hrun. Byggðastofnun eða nýr Lánasjóður atvinnuveganna tæki yfir öll lán atvinnufyrirtækja með rekstrargrundvöll þar sem erlendum lánum yrði breytt yfir í íslensk á sömu gengisvísitölu. Jafnframt væri ákveðið að kvótinn yrði aftengdur veðum og þannig óumdeild eign íslenska ríkisins, sem síðan yrði leigður útgerðum á lágri leigu..
Að þessari aðgerð lokinni yrði stofnaður nýr ríkisbanki með aðkeyptum dollurum eða evrum og Íslendingum gefinn kostur að skipta íslenskum krónum á móti gjaldmiðlinum.
Skuldakröfum Íbúðalánasjóðs og Byggðastofnunar eða Lánasjóðs atvinnuveganna yrði breytt í gjaldmiðilinn. Gömlu bankarnir og nýju bankarnir, sem tóku við þeim gömlu með skuldakröfum, en ekki skuldum og “kennitöluflakki” yrðu lýstir gjaldþrota, ásamt öðrum gjaldþrota fyrirtækjum og erlendum skuldhöfum leyft að ganga að þessum eignum upp í skuldir. Þessi leið þýddi samningaviðræður ríkisstjórnar frammi fyrir gjaldþroti við Alþjóða gjaldeyrissjóðinn og baráttu með skuldhöfum að ná sem mestu upp í skuldir, en þjóðin væri ekki neydd til að greiða skuldir, sem hún bar ekki ábyrgð á.
Við tæki nýr tími aðlögunar gagnvart atvinnu og launum, sem tæki mið af raunverulegri verðmætasköpun og þeirri áhættu sem gengi hins erlenda gjalmiðils fylgdi.
4) Ná samkomulagi um nýja framkvæmd kosninga, ásamt vali framjóðenda á listum í kosningunum sjálfum og nýrri stjórnskipan með aðgreiningu framkvæmdarvalds og löggjafarvalds með löggjöf, sem næði þegar fram.

Halldór Gunnarsson, Holti.

.

Nú þarf að hugsa og framkvæma: Bæði og! Ekki: Annaðhvort eða.

Hvetja nýtt fólk til að taka sæti á listum, fólk sem ekki hefur haft sig í frammi áður. Held að fólk almennt vilji alsherjar endurnýjun í pólitík. Þurfum ferskar hugmyndir sem koma með nýju fólki.